जब श्रीमती करोडपति भइन्, श्रीमान् एक्लो भए

“जब श्रीमती करोडपति भइन्, श्रीमान् एक्लो भए”

“अर्जुन, म एक दिन ठूलो मान्छे बन्छु।”

सानो कोठाको झ्यालबाट बाहिर हेर्दै माया भनिन्।

त्यो बेला उनीहरूको घरमा एउटा पुरानो पंखा थियो, भित्तामा चर्किएको रङ थियो, र भान्सामा भोलिको खर्चको चिन्ता थियो।

अर्जुन मुस्कुराए।

“तिमी ठूलो होइन, धेरै ठूलो मान्छे बन्छौ।”

मायाले सोधिन्,

“यदि म सफल भएँ भने पनि मलाई यत्तिकै माया गर्छौ?”

अर्जुनले उनको हात समातेर भने,

“म तिमीलाई सफलताको लागि होइन, तिमीलाई माया गर्छु।”

त्यो रात उनीहरू एउटै प्लेटमा खाना खाएर हाँस्दै सुते।

उनीहरूलाई थाहा थिएन—

एक दिन सफलता आउनेछ,

तर त्यो सफलताले उनीहरूको प्रेमलाई चोरेर लैजानेछ।

अर्जुनले दिनरात काम गर्थे।

आफ्नो सपना भन्दा श्रीमतीको सपना ठूलो ठाने।

मायाको व्यवसाय सुरु गर्न उनले आफ्नो बाबुले दिएको अन्तिम जग्गा बेचिदिए।

आफ्नो विवाहको सुनको औँठी पनि बेचिदिए।

साथीहरूले भने,

“तँ पागल भइस्।”

अर्जुन हाँसे।

“म आफ्नी श्रीमतीमा लगानी गरिरहेको छु।”

समय बित्यो।

सानो पसल कम्पनी बन्यो।

कम्पनी ब्रान्ड बन्यो।

ब्रान्ड साम्राज्य बन्यो।

टीभी, पत्रिका, सामाजिक सञ्जाल जताततै मायाको नाम थियो।

“नेपालकी सफल महिला उद्यमी।”

“प्रेरणादायी महिला।”

“करोडौंको व्यवसाय खडा गर्ने महिला।”

सबैले ताली बजाए।

तर कसैले अर्जुनलाई देखेन।

त्यो मान्छेलाई,

जसले आफ्नो सपना बेचेर उनको सपना किनेको थियो।

पहिले माया बिहान उठ्नेबित्तिकै अर्जुनलाई अँगालो हाल्थिन्।

अब उठ्नेबित्तिकै मोबाइल हेर्थिन्।

पहिले उनीहरूले सँगै खाना खान्थे।

अब मायाको टेबलमा ग्राहकहरू थिए।

पहिले रातभर कुरा गर्थे।

अब फोनमा मिटिङ हुन्थ्यो।

एक दिन अर्जुनले भने,

“आज हाम्रो विवाहको १८ वर्ष पूरा भयो।”

मायाले ल्यापटपबाट आँखा उठाइनन्।

“ओह… साँच्चै?”

“आज सँगै खाना खाऔँ न?”

“Sorry, Dubai बाट client आएको छ।”

त्यो रात अर्जुन एक्लै केक काट्दै बसे।

मायाले पठाएको मेसेज आयो—

“Happy Anniversary.”

त्यति मात्र।

१८ वर्षको सम्बन्ध एउटा मेसेजमा सीमित भएको थियो।

उनीहरूको छोरा पनि ठूलो भइसकेको थियो।

एक दिन उसले आमालाई भन्यो,

“मम्मी, मेरो स्कुलको कार्यक्रममा आउनु है।”

“पक्का आउँछु।”

तर त्यो दिन पनि माया आइनन्।

छोराले स्टेजबाट बारम्बार ढोका हेऱ्यो।

सबै बच्चाका आमाबुबा थिए।

उसको छेउमा केवल अर्जुन थिए।

कार्यक्रम सकिएपछि उसले बुबालाई सोध्यो,

“मम्मीलाई हामीभन्दा कम्पनी धेरै मन पर्छ?”

अर्जुनको मुटु चिरियो।

तर उनले झुट बोले।

“होइन बाबु, मम्मी हामीलाई धेरै माया गर्नुहुन्छ।”

वर्षहरू बिते।

घर ठूलो हुँदै गयो।

कोठाहरू थपिँदै गए।

तर परिवार सानो हुँदै गयो।

किनकि एउटै छानामुनि बस्ने मान्छेहरू भावनाले टाढा भइसकेका थिए।

एक दिन अर्जुनलाई क्यान्सर भएको थाहा भयो।

डाक्टरले भने,

“अन्तिम चरण हो।”

अर्जुन केही क्षण चुप रहे।

त्यसपछि मुस्कुराए।

“मेरी श्रीमतीलाई नभन्नुहोस्। उहाँ धेरै व्यस्त हुनुहुन्छ।”

उनी उपचार गराइरहे।

चुपचाप।

पीडा लुकाएर।

राति ओछ्यानमा एक्लै रोएर।

किनकि उनी श्रीमतीको बोझ बन्न चाहँदैनथे।

एक रात पीडा असह्य भयो।

उनी अस्पताल भर्ना भए।

छोराले आमालाई फोन गर्‍यो।

“मम्मी, बुबाको अवस्था धेरै गम्भीर छ।”

उता माया लण्डनमा थिइन्।

अन्तर्राष्ट्रिय पुरस्कार लिन।

“म भोलि बिहानको फ्लाइट लिन्छु।”

ICU मा अर्जुनले आँखाहरू खोले।

उनको शरीर कमजोर थियो।

सास फेर्न पनि कठिन।

उनले छोरालाई सोधे,

“आमा आइन्?”

“आउँदै हुनुहुन्छ बुबा।”

अर्जुन मुस्कुराए।

“ठीक छ। म पर्खन्छु।”

घण्टाहरू बिते।

माया आइनन्।

अर्जुनको सास झन् कमजोर हुँदै गयो।

अन्तिम समयमा उनले तकियामुनिबाट एउटा खाम निकाले।

“यो तिम्री आमालाई दिनु।”

त्यति भन्दै उनले आँखा बन्द गरे।

सधैंका लागि।

भोलिपल्ट माया आइन्।

हातमा अन्तर्राष्ट्रिय अवार्ड थियो।

तर त्यो अवार्डभन्दा ठूलो कुरा उनी गुमाइसकेकी थिइन्।

उनी अस्पतालको बेडमा पुगिन्।

बेड खाली थियो।

अर्जुन त्यहाँ थिएनन्।

केवल एउटा सेतो चादर थियो।

घर फर्किएपछि छोराले खाम दियो।

मायाको हात काँप्यो।

पत्र खोलिन्।

त्यसमा लेखिएको थियो—

“प्रिय माया,

जब तिमीसँग केही थिएन,

म तिम्रो साथमा थिएँ।

जब तिमीलाई कसैले विश्वास गर्दैनथ्यो,

मैले गर्थेँ।

जब तिमी रोएकी थियौ,

मैले आँसु पुछ्थेँ।

जब तिमी सफल भयौ,

म धेरै खुसी थिएँ।

तर बिस्तारै तिमीले संसार जित्यौ,

र मलाई हरायौ।

म तिम्रो सफलताको दुश्मन कहिल्यै थिइनँ।

म केवल तिम्रो समय माग्थेँ।

तिमीले मलाई महँगो घडी दियौ,

तर एक घण्टा समय दिइनौ।

तिमीले मलाई ठूलो घर दियौ,

तर त्यो घरभित्र तिमी आफैं बसिनौ।

तिमीले मलाई सबै कुरा दियौ,

तर आफूलाई दिइनौ।

म मर्दा पनि तिमीसँग रिसाएको छैन।

किनकि म तिमीलाई अन्तिम साससम्म माया गर्थेँ।

तर एउटा कुरा सम्झिनू—

संसारले तिम्रो सफलताको कथा लेख्नेछ।

तर मेरो हृदयले तिम्रो अनुपस्थितिको कथा लिएर गयो।

यदि अर्को जन्म भयो भने,

म फेरि तिम्रै श्रीमान् बन्न चाहन्छु।

तर त्यो जन्ममा,

कृपया मलाई तिम्रो क्यालेन्डरमा एउटा समय दिनू।

तिम्रो,

अर्जुन”

पत्र पढ्दा मायाको संसार ढल्यो।

पहिलो पटक उनले आफ्नो ट्रफी, पुरस्कार, कम्पनी, बैंक ब्यालेन्स सबै हेरेर भनिन्—

“यीमध्ये कुनैले पनि मलाई अर्जुन फर्काउन सक्दैन।”

उनी भुइँमा बसेर रोइन्।

रुन थालिन्।

घण्टौँसम्म।

किनकि उनले जीवनभर सफलता कमाइन्।

तर जसले त्यो सफलता सम्भव बनाएको थियो,

उसलाई गुमाइन्।

त्यसपछि हरेक वर्ष अर्जुनको जन्मदिनमा उनी चिहानमा जान्थिन्।

फूल राख्थिन्।

र एउटै कुरा दोहोर्याउँथिन्—

“माफ गर अर्जुन…

मैले संसारलाई समय दिएँ।

तर मेरो संसारलाई दिन सकिनँ।”

तर मृत मानिसहरूले उत्तर दिँदैनन्।

उनीहरू केवल सम्झना बनेर बस्छन्।

र सम्झनाहरूले रातभर सुत्न दिँदैनन्।

त्यसैले,

यदि तपाईंको जीवनमा अझै पनि तपाईंलाई निस्वार्थ माया गर्ने जीवनसाथी छ भने—

उसलाई समय दिनुहोस्।

किनकि एक दिन यस्तो आउन सक्छ—

तपाईंसँग पैसा हुनेछ,

घर हुनेछ,

गाडी हुनेछ,

सफलता हुनेछ,

तर तपाईंले “माफ गर” भन्न चाहेको मान्छे हुनेछैन।

र त्यो दिन,

संसारको सबैभन्दा धनी मानिस पनि

आफ्नो मनले भिखारी महसुस गर्नेछ।